

İşe başladım başlayalı hiç konuşamıyorum kendimle. Mutluluktan mıdır yorgunluktan mıdır bilmem.
Bugün fırsat buldum sanırım.
Yalan atıyorum aslında uzun zamandır düşünüyorum ama yazamıyorum. Çünkü bilgisayarı annemin elinden alamıyorum. Bir de uzun zamandır yalnız kalamıyorum. Pek sevgili komşularım.
Yine geliyorlar hatta. Tamalayamadım yine tamamlayamıyorum bir türlü…
Artık ben de pazartesi sendromu yaşayacağım her çalışan gibi. Çünkü ben de çalışmaya başladım.
Bu harika bir haber biliyorum.
İstanbul’da bir özel okulda çalışmaya başladım. Hem de bugün.
Şimdi kendime kalacak yer arıyorum.
Pazartesileri işe gülerek gideceğime söz veriyorum.
Uygun bir ev ve ev arkadaşı bulursam hele çok daha fazla sevineceğimi biliyorum.
İstemediğim insanların çevremde olduklarını bilmem bile beni rahatsız ediyor. Elif Şafak’ın söylediği gibi kimi insanlar gelince kimileri de gidince huzur verir.